پنجشنبه 23 تیر 1390

ارنست مایر

نویسنده: امین سیادت طبقه بندی: زندگینامه ی زیست شناسان،

ارنست مایر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

ارنست مایر در سال ۱۹۹۴ میلادی (در سن ۹۰ سالگی و ۱۱ سال پیش از مرگ).

اِرنست والتر مایر (به انگلیسی: Ernst Walter Mayr) (متولد: ۵ ژوئن ۱۹۰۴ - درگذشته: ۳ فوریه ۲۰۰۵ میلادی) زیست‌شناس آمریکایی آلمانی‌تبار است که برای آثارش در زمینه آرایه‌شناسی پرندگان، ژنتیک جمعیتی و فرگشت (تکامل) مشهور است. به عنوان یکی از زیست‌شناسان برجسته دنیا، او را گاه «چارلز داروین سده بیستم میلادی» خوانده‌اند.

مایر دو سال پس از دریافت مدرک دکترای خویش در رشته پرنده‌شناسی از دانشگاه برلین (۱۹۲۶ میلادی)، به عنوان یکی از کارکنان دانشگاه، سرپرستی سه سفر اکتشافی به مناطق دوردست را بر عهده گرفت. در اولین سفر به مقصد گینه نو و جزایر سلیمان، تاثیرات پراکندگی جغرافیایی بر گونه‌های مختلف جانوری، او را عمیقاً تحت تاثیر قرار داد. تحقیقات ابتدایی او بر روی قابلیت تفکیک و تبدیل شدن یک گونه به گونه‌های فرعی (گونه‌زایی) و همچنین در زمینه جمعیت‌هایی که به وسیله گروه کوچکی از گونه‌های بنیان‌گذار، بنیاد نهاده شده‌اند (جمعیت‌های بنیان‌گذار)، او را به عنوان یکی از برترین‌ها در زمینه توسعه «نظریه تلفیقی تکامل» شناساند. این نظریه که تلفیقی از آثار چارلز داروین (انتخاب طبیعی) و گرگور مندل (ژنتیک) بود، پروسه بیولوژیکی جهش و نیز ترکیب‌بندی دوباره ژن‌ها، تغییرات در ساختار و عملکرد کروموزوم‌ها، جدایی تولید مثلی، و انتخاب طبیعی را در برمیگرفت. مایر ایده‌های خود را در کتاب تاثیرگذار «سیستماتیک‌ها و منشاء گونه‌ها» (۱۹۴۲) ارائه کرد.

مایر حرفه خویش را با بر عهده گرفتن تصدی دپارتمان پرنده‌شناسی موزه آمریکایی تاریخ طبیعی در نیویورک (از ۵۳-۱۹۳۲) ادامه داد و در آنجا بیش از ۱۰۰ مقاله درباره آرایه‌شناسی پرندگان را، از جمله «پرندگان جنوب‌غرب اقیانوس آرام» (۱۹۴۵) به رشته تحریر درآورد. او به سال ۱۹۴۰، تعریف جدیدی از «گونه» در علم زیست‌شناسی را مطرح نمود که در بین جامعه علمی، بسیار مقبول افتاد و موجب شد تا گونه‌های جدیدی که پیش از آن، ناشناخته بودند، کشف شود. مایر تا پیش از مرگش، ۲۵ گونه جدید از پرندگان و ۴۱۰ گونه فرعی (زیرگونه) را نامگذاری کرده بود.

در سال ۱۹۵۳ او کرسی «الکساندر آگاسیز» در جانورشناسی دانشگاه هاروارد را تصاحب کرد و از ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۰ به عنوان گرداننده موزه جانورشناسی تطبیقی دانشگاه به کار مشغول شد. در سال ۱۹۷۵، به او کرسی «استاد بازنشسته» هاروارد اعطا شد.

برخی آثار مایر شامل این کتابها میشود: «روش و مبانی جانورشناسی سیستماتیک» (به همراه «ای. جی. لینزلی» و «آر. ال. اوسینگر»؛ ۱۹۵۳)، «گونه‌های جانوری و تکامل» (۱۹۶۳)، «توسعه تفکر زیست‌شناختی» (۱۹۸۲)، «تکامل چیست» (۲۰۰۱) که برای آشنایی خوانندگان عادی و بدون دانش تخصصی درباره تکامل (فرگشت) نوشته شده است و همچنین «چه چیزی زیست‌شناسی را بی‌همتا می‌سازد» (۲۰۰۴) که مایر آنرا در سن ۱۰۰ سالگی تالیف کرده است. این اثر به فارسی نیز ترجمه شده است.

ارسال به

() نظرات

دوشنبه 26 اردیبهشت 1390

خبرهای دنیای علم

نویسنده: امین سیادت طبقه بندی: دارو شناسی، پیشرفت های روز (علمی)،

واکسنی برای نیکوتین، آیا واکسن مواد مخدر هم در راه است؟

پژوهشگران اعلام کردند که واکسن ساخته شده برای دخانیات، تاثیر چشمگیری در کاهش اعتیاد به دخانیات و افزایش احتمال موفقیت ترک سیگار دارد. این واکسن، نیکوتین را به سیستم ایمنی بدن لو می دهد و مانع فعالیت موثر نیکوتین در بدن میشود. ‏
‏
نیکوتین ماده اصلی اعتیاد آور سیگار است که با تاثیر بر سلولهای عصبی باعث ایجاد علائم مصرف سیگار (تحریک سیستم عصبی و...) می شود. مولکول نیکوتین به قدری کوچک است که توسط سیستم ایمنی بدن نادیده گرفته میشود و می تواند به راحتی در خون گردش کند و کارهای خود را انجام دهد! ‏
‏
کاری که واکسن نیکوتین انجام می دهد این است که چند مولکول نیکوتین را کنار هم نگه می دارد تا توجه سیستم ایمنی بدن به این تجمع جلب شود، بعد از آن بقیه کارها را خود بدن انجام می دهد، بر علیه نیکوتین، پادتن (آنتی بادی - مولکولی که به یک ماده خارجی می چسبد و آن را بی اثر می کند یا نهایتا باعث تخریبش می شود) می سازد و حالا هر وقت که فرد دخانیات مصرف کند و نیکوتین وارد بدن شود، این پادتن ها به نیکوتین می چسبند و مانع اثر آن در سیستم عصبی می شوند و نهایتا مجموعه پادتن-نیکوتین از چرخه خون خارج میشوند. ‏
‏
به این ترتیب این مولکول کوچک دیگر نمی تواند دور از چشم سیستم ایمنی بدن، برای خودش پرسه بزند و دردسر ایجاد کند. هر بار که دخانیات مصرف شود، نیکوتینِ آن دیگر تاثیری در بدن نخواهد داشت و نمی تواند اثرات اعتیادآوری خود را ادامه بدهد. ‏استفاده از این واکسن در مقایسه با سایر روشهای ترک دخانیات تقریبا هیچ عارضه جانبی ندارد و تاثیر بسیار بالایی در مقایسه با روشهای دیگر از خود نشان داده است. ‏
‏
مساله وقتی جالبتر می شود که بدانیم، عده ای از دانشمندان در این فکرند که واکسنهای مشابهی را با استفاده از همین روش برای مواد مخدر و سایر داروهای غیر مجاز تولید کنند. البته در کنار مسائل جسمی اعتیاد باید زمینه های اجتماعی و روانی آن را هم در نظر داشت که هم در آغاز مصرف مواد و هم در ادامه آن نقش عمده ای ایفا می کنند. شاید چند وقت دیگر خبر تهیه واکسن تریاک یا مواد مخدر دیگر را هم به اطلاعتان برسانیم. ‏

یک قطره اشک، جایگزین خون در تست دیابت

بیماران مبتلا به دیابت (مرض قند) مجبورند سطح قند خون خود را با استفاده از دستگاهی به نام گلوکومتر اندازه بگیرند، چیزی که این دستگاه برای تعیین سطح قند به آن نیاز دارد، یک قطره از خون بیمار است، برای هر بار تامین این قطره خون، فرد ناچار است با نشتر انگشتان خود را سوراخ کند، این مساله خودبخود دردناک است و وقتی دردناکتر میشود که باید هر روز چندین مرتبه و برای ماهها یا سالها تکرار شود. ‏با چنین اوصافی طبیعی است که بعضی وقتها بیمار هوس کند با پشت گوش انداختن چند تا از تست ها، کمی از آزارشان خلاص شود. ‏
‏
معمولا می گویند اشک دردی را دوا نمی کند، اما شاید این بار یک قطره اشک چاره این حکایت دردناک باشد. ماجرا از این قرار است که گروهی از پژوهشگران در دانشگاه آریزونا، سنسور جدیدی ساخته اند که از مایع اشک برای تعیین قند استفاده می کند. تنها کاری که باید انجام شود این است که نوک سنسور برای لحظه ای در گوشه چشم در تماس با مایع اشکی قرار بگیرد تا بتواند سطح قند اشک (و بر اساس آن میزان قند خون) را اندازه بگیرد. خبر خوب دیگر این است که در تحقیقات انجام شده، کارآیی و دقت این روش ثابت شده است و چندین موسسه معتبر (از جمله مایوکلینیک) از دستاوردهای این تحقیقات حمایت می کنند. ‏با این حساب باید گفت که شمارش معکوس برای پایان بخشیدن به روش دردناک رایج آغاز شده و روزهای بهتری در انتظار بیماران دیابتی خواهد بود. روزهایی بدون نشتر و بدون درد.

منبع : نارنجی

ارسال به

() نظرات

پنجشنبه 1 اردیبهشت 1390